Greek Cypriots seem blithely unaware of risks in a non-solution

As the deadlock in Cyprus negotiations continues, much is being said and written about the possible impacts of a non-solution on Turkish Cypriots and the northern part of Cyprus.

The most realistic scenario is that the rapid demographic, social, religious, cultural, economic and political alteration of the north will continue. In time, this will effectively turn the area into a Turkish province.

Little is said, however, about the possible impact of a non-solution on the Republic of Cyprus. There is almost the sense that the southern part of the island is enclosed in a protected, isolated, safe bubble and will remain unaffected by a Turkified north, an increasingly assertive Turkey, changing regional dynamics and instability.

This assumption is unrealistic and worrying but has gained so much ground that it is now commonplace to hear Greek Cypriot officials talk about a federal solution as an “unnecessary risk” that would expose the whole of Cyprus to Turkey’s influence, or even control. They seem to believe that without a solution the Republic would be able to go about its business as usual, exploit the hydrocarbons, maintain a robust economy and stay safe.

“The Cyprus problem is like a snowball,” said professor Ahmet Sozen of political science and international relations. “As time passes, the snowball continues to grow. Multiple layers of additional conflicts are added on to it. It will get bigger, more complex and more destructive each day without a solution. And when it hits, it won’t just be the Turkish Cypriots who will be crushed.”

The demographic, social, religious, cultural, economic and political alteration in the north will totally change the dynamics of the Cyprus problem. Before long, Greek Cypriots will become neighbours with a completely different, religious, conservative and nationalist population. Turkish Cypriots will not be at the negotiation table, and at this speed of land development in the hands of Turkish capital, there will soon be no land to return. The porous 180 km buffer zone will effectively turn into a land border with Turkey.

Since there are no effective checks on who enters the northern part of Cyprus from Turkey, the buffer zone will become even more compromised. As well as posing a security threat, this will also reinforce nationalist and racist sentiments among the Greek Cypriot community.

The current false sense of security in Cyprus arises from feeble conditions of ceasefire. There is no ceasefire agreement, but only ceasefire lines delineated by the UN and not recognised by the sides. The buffer zone is lined with mortars, rocket-propelled grenades and M-60 machine guns among others. And if Unficyp is withdrawn, the Greek Cypriot National Guard will be directly faced with the Turkish military along the Green Line.

There are also too many uncertainties outside Cyprus, in Turkey and in the region. What will happen in Cyprus for example, which is home to tens of thousands of Turkish troops, if there is another military coup or an escalation of tension in Turkey? What about possible tensions in the waters around Cyprus?

Our immediate neighbourhood is a daily example that things are safe and stable until one day they are not anymore.

“International and regional realities are changing in unprecedented ways and at an unprecedented speed and we cannot realistically expect not to be affected,” said Harry Tzimitras, who is the director of Peace Research Institute Olso (PRIO) Cyprus Centre. “The current status quo does not seem to be sustainable. Nothing should be taken for granted… The framework within which the Cyprus problem exists is seriously changing and this can have grave consequences.”

In the absence of a solution, another imminent risk for Cyprus as a whole will be tensions around the hydrocarbon exploration activities. While the Republic is adamantly continuing with its exploration programme, Turkey, which appears to be taking an increasingly assertive position, is determined not to allow the Greek Cypriots to unilaterally exploit hydrocarbon reserves unless and until there is a solution on the island.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan recently warned against any step in Cyprus in contravention of Turkey.

“Those in the region, who are trying to ignore us, should know very well that they are putting their own existence at risk,” he said. “Those who, instead of choosing to win altogether, resort to actions that will lead to crises or even clashes, will have to first answer to their own people.”

In February, Turkish naval forces prevented Italian energy giant ENI’s drillship from reaching its target in the Cypriot EEZ. The standoff lasted two weeks and ENI’s drillship withdrew.

The consortium ExxonMobil-Qatar Petroleum is scheduled to start drilling in Cypriot waters in mid-November. In response, Turkey has said it will also drill in the Mediterranean. Further drillings by ENI are planned for the near future. There are unconfirmed reports that Turkey will set a platform in ENI’s block.

Israel and Egypt, with whom Cyprus has signed cooperation agreements for the exploitation of hydrocarbons, have started talking about the military option. Israeli ambassador to Cyprus Sammy Ravel recently said he hoped “military force would not be necessary against Turkish provocations,” while the Egyptian ambassador Mai Taha Mohammed Khalil said: “We hope we don’t reach the point where we will have to use the military.”

Needless to say, any tension in or around Cyprus is bound to hit the economy hard.

“Tourism, which is a fundamental pillar to the Cypriot economy, is very sensitive to security and stability. In a volatile region with many challenges, Cyprus can best aspire to prosper in the future if security risks are minimised allowing for a stable and strong economy,” said Tzimitras. “A solution to the Cyprus problem would certainly facilitate this.”

We have to understand that the choice we have in Cyprus is not between either an insulated, safe, Hellenic state in the southern part of the island or a federal solution with the Turkish Cypriots. The choice is between either a small, divided, vulnerable country with a porous hard border, an unpredictable Turkey, tensions around hydrocarbon exploration activities and an unstable economy or a united, federal EU member state.

The absence of realism has been the mother of all evils in Cyprus. I hope it does not yet again lead our small island into disaster.

https://cyprus-mail.com/2018/10/07/greek-cypriots-seem-blithely-unaware-of-risks-in-a-non-solution/ 

Uluslararası Hukuk Profesörü Harry Tzimitras ile Röportaj 11-12 Kasım 2014

MEB’de BARIŞÇIL FAALİYET YASAL

Türkiye’nin Kıbrıs’ın Münhasır Ekonomik Bölgesi olarak ilan ettiği alanda sismik araştırmalara başlamasıyla taraflar arasında büyük bir gerginlik yaşanıyor. Konuyla ilgili birçok siyasi söylem ortaya konuyor, ancak sanki işin yasal tarafı pek konuşulmuyor. Uluslararası hukuka göre burada Türkiye mi haklı, Kıbrıs Cumhuriyeti mi? 

Tzimitras: Öncelikle, işin yasal tarafının pek dikkate alınmadığı argümanını tersine döndürmek istiyorum. Bana göre, sorunun bir kısmı, işin yasal tarafına fazla odaklanılmasından kaynaklanıyor; özellikle de Kıbrıs Rum tarafınca... Yasalara odaklanmak birkaç açıdan sorunlu. Birincisi, bu, işin güvenlikten tutun da sosyal ve siyasi taraflarının göz ardı edilmesi riskini doğurur. İkincisi, yasalar, beğensek de beğenmesek de, çok büyük oranda yorum meselesidirler. Yani hukuktan bahsetmeye başladığınızda, hukukun nasıl yorumlandığı ve yasal ilkelerin nasıl uygulandığı konularını tartışmaya başlamanız kaçınılmazdır. Uluslararası hukuk, tarih boyunca her durumun spesifik realitelerine göre uygulanmıştır. Yasa kendi başına her durumu kapsayıcı ve otomatik olarak uygulanabilir bir şey değildir. Yasanın mantığı bu değil zaten. Uluslararası toplum, uluslararası kurumlar, uluslararası mahkemeler, hatta uluslararası adalet divanı bile, sürekli olarak yasaların nasıl uygulanacağı ve nasıl yorumlanacağı süreçleri ile meşgul oluyorlar. Bu nedenle de, katı bir biçimde direk olarak uluslararası hukuk temelinde bazı iddialarda bulunmak çok da faydanıza olmayabilir. Uluslararası hukuk çok önemlidir, ancak doğru şekilde uygulanması da çok önemlidir. Dolayısıyla, yasalar, yasanın ruhuna ve her durumun kendi özelliklerini dikkate alarak uygulanmalıdır ki adilane bir sonuca varılabilsin. Uluslararası hukuk, siyasi argümanlar karşısında kalkan görevi görebileceği gibi, çok güçlü bir silah haline de gelebilir. Genelde, devletler yasal argümanları, siyasi, stratejik, ekonomik argümanlar gibi diğer argümanların yanı sıra kullanırlar.

Konuyu anlayabilmek için belli terimlere hakim olmak gerekiyor sanırım. Münhasır Ekonomik Bölge nedir tam olarak, ve ne gibi haklar ve kısıtlamalar içerir?

Tzimitras: Burada çok sık birbirine karıştırılan iki ayrı nosyon var: Münhasır Ekonomik Bölge ve Kıta Sahanlığı. Kıta Sahanlığı kıyı devletine aittir. Kıta Sahanlığının deklare edilmesi ve sınırlandırılması ise işin teknik tarafıdır. Yani bir devlet Kıta Sahanlığını deklare edip sınırlandırmaya karar versin ya da vermesin, o Kıta Sahanlığı o devlete aittir ve o devletin kendi Kıta Sahanlığında münhasır hakları vardır. Diğer taraftan, Münhasır Ekonomik Bölge, otomatik olarak bir devlete ait olmaz. Devletlerin o bölge üzerinde hak iddia etmesini gerektirir. İkisi arasındaki temel fark buradadır. Devletlerin, Münhasır Ekonomik Bölgelerinde, çok sınırlı ve spesifik hakları ve yükümlülükleri vardır:

1.     Canlı veya cansız doğal kaynakların aranması ve bunlardan faydalanma

2.     Enerji üretimi

3.     Çevre koruma

4.     Balıkçılık

Bu kadar. Ne daha fazlası ne daha azı. Bu çok önemli bir nokta, çünkü ağızdan ağıza yayılmakta olan ‘devletin kendi Münhasır Ekonomik Bölgesinde egemen olduğu’ iddiası doğru değildir. Devletin Münhasır Ekonomik Bölgesinde egemenliği yoktur. Sadece o alanda yukarıda saydığımız dört konuda münhasır hakkı vardır. Bu kadar. Dolayısıyla, Münhasır Ekonomik Bölgeyi, egemenlik açısından bir devlet ile veya devletin karasuları ile eş tutmak yanlıştır. Devlet, Münhasır Ekonomik Bölgesinde sadece işlevsel bazı haklara sahiptir. Evet bu haklar önemli olabilir ama egemenlik ile eş tutulamazlar. Dolayısıyla bu hakların ihlali de – yasal açıdan sorunlu olsa da – belli bir noktadan öteye götürülüp, egemenliğin ihlali gibi gösterilemez. Hak ihlali ve egemenlik ihlali çok farklı şeylerdir. Bu açıdan çok dikkatli olmalıyız.

Peki, bir devlet, başka bir devletin Münhasır Ekonomik Bölgesine giren bir alanda sismik araştırma yapabilir mi?

Tzimitras: Bir devletin Münhasır Ekonomik Bölgesini oluşturan sular, yine de uluslararası sulardır. Bu da, bu sularda ticari olsun askeri olsun yabancı gemilerin bulunması mümkündür demektir. Eğer bu gemiler kıyı devletinin düzen ve güvenliğini tehlikeye atmıyorsa, orada bulunmalarında hiçbir problem yoktur. Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesi’nin 58. Maddesine göre, gemiler barışçıl faaliyetlerde bulunabilirler, barışçıl araştırma çalışmaları yapabilirler, kablo döşeyebilirler. Ancak örneğin balıkçılık yapamazlar veya doğal kaynakları araştıramazlar, çünkü bunlar, yukarıda anlattığım gibi, sözkonusu Münhasır Ekonomik Bölgede hak iddia eden devletin hakkıdır.

Ama Türkiye’nin yaptığı sismik araştırma doğal kaynak araştırması anlamına gelmiyor mu?

Tzimitras: Yasa, araştırma amaçlı barışçıl faaliyetlere imkan veriyor.

O zaman başka bir devletin Münhasır Ekonomik Bölgesi’nde sismik araştırma yapmakta sorun yok, ama sondaj yapmak faydalanma amaçlı araştırma kapsamına giriyor ve yasaya göre sorun yaratıyor. Öyleyse Türkiye’nin şu anda yaptığı faaliyetler yasal olarak problem teşkil etmiyor, öyle mi?

Tzimitras: Dediğim gibi, barışçıl araştırmalar prensipte sorun değil. Ancak sondaj yapmak kesinlikle sorun olurdu. Ancak ben, Türkiye’nin daha ileri gideceğini sanmıyorum. Sondaj platformu getirecekleri, sondaj yapacakları söyleniyor ama Türkiye’nin bunu yapacağına inanmıyorum. Çünkü Türkiye’nin maksadı gerçekten taciz olsaydı, bunu halihazırda yapardı. Sondaj platformunu çeken gemiyi durdurmak için askeri önlem alırdı, önünü keserdi, engellerdi. Ama Türkiye, hidrokarbon araştırması yapan platform ve ilgili gemilerine 5 deniz milinden fazla yaklaşmadı. Rum enerji bakanının kendisi de operasyonun hiç sekteye uğramadığını, hiçbir engelleme ile karşılaşmadığını söyledi. Türkiye prensipte varlığını hissettirmek ve şu anda yapılmakta olan işe karşı olduğunu kayıtlara geçirmek istiyor. Ve bence bununla kalacak. Geçmişte de bunu yapmıştı. 2011 yılında Piri Reis gemisi ile tamamıyla aynı şeyler yaşandı.

Yani NAVTEX yayınlamaktan tutun da, Kıbrıs’ın Münhasır Ekonomik Bölgesinde araştırma ve savaş gemilerinin varlığına kadar, son haftalarda Türkiye’nin yapmış olduğu her şey, 2011 yılında da yapılmış mıydı?

Tzimitras: Aşağı yukarı evet. Ama Piri Reis gemisinin bu boyutta araştırma yapacak ve kablo döşeyecek kapasitesi yoktu. Özetle, bu tekrar tekrar izlediğimiz bir film. Bunun yapılış nedeni ve buna verilen tepkiler ise işin siyasi kısmı. Tabii, burada bakılması gereken bir başka konu daha var: Türkiye, Kıbrıs Cumhuriyeti’nin bu bölgeyi Münhasır Ekonomik Bölge olarak ilan etme hakkını reddediyor. Kıbrıs Cumhuriyeti’nin tüm adayı temsil etmediğini ve bu nedenle de tüm adayı temsil edecek şekilde uluslararası antlaşma imzalama ve dolayısıyla Münhasır Ekonomik Bölge ilan etme hakkına sahip olmadığını söylüyor. Yani, burada Türkiye tarafından iki katmanlı bir sorgulama var: Bir, Kıbrıs Cumhuriyeti bu bölgeyi Münhasır Ekonomik Bölgesi olarak ilan edebilir mi? İki, etse bile, bizim yine de orada belli faaliyetlerde bulunma hakkımız var mı?

Türkiye’nin BM Deniz Hukuku Sözleşmesi’ne taraf olmaması şu anda Kıbrıs’ın Münhasır Ekonomik Bölge olarak ilan ettiği alandaki durumu nasıl etkiliyor?

Tzimitras: BM Deniz Hukuku Sözleşmesi’nin bazı hükümleri – ki Münhasır Ekonomik Bölge ile ilgili hükümler bunlar arasındadır - uluslararası teamül hukuku haline gelmiştir. Yani sadece sözleşmeye taraf olan devletleri değil, uluslararası toplumun tüm devletlerini bağlama kapasitesi olan ilkeler haline gelmişlerdir – ve İsrail ve Türkiye gibi sözleşmeye taraf olmayan ülkeleri de bağlarlar. Türkiye’nin Kıbrıs’ın MEB olarak ilan ettiği alanlardaki faaliyetlerinin genelde hem Münhasır Ekonomik Bölge hem de Kıta Sahanlığı ile ilişkisi var. Aynı zamanda, Türkiye’nin bu bölgelerde hem kendi hak iddiaları, hem de KKTC ve/veya Kıbrıslı Türkler adına yaptığı hak iddiaları var. Yani karşımızda birbiri ile bağlantılı dört unsur var.

Kıbrıs’ın Türkiye ile Münhasır Ekonomik Bölge sınırlandırma anlaşması yapmaması Kıbrıs’ın Münhasır Ekonomik Bölgesi’ni tartışmalı kılar mı?

Tzimitras:  Bunun net bir cevabı yok. Nerede durduğunuza ve yasayı nasıl yorumladığınıza bağlı. Her iki tarafın da yasal olarak çok güçlü argümanları var. Kıbrıs, adanın güneybatı, güney ve güney doğusunda, Mısır, Lübnan ve İsrail ile Münhasır Ekonomik Bölge sınırlandırma anlaşmaları yaptı. Türkiye coğrafi olarak güneydeki bir kıyı devleti değil. Ancak, adanın coğrafi olarak bir bütün olduğu önermesinden yola çıkarsak, o zaman adanın etrafının tümünü kapsayan bir düzenlemeye ihtiyaç var diyebiliriz. Burada enteresan olan şu: Şimdiki sorun, Kıbrıs’ın batısında değil – ki Türkiye’nin adanın batısında bir iddiası olması çok daha anlaşılabilir olurdu. Sorun, adanın güney ve güneydoğusunda – yani Kıbrıs Cumhuriyeti ile İsrail ve Lübnan arasındaki sınırlandırma anlaşmalarına tabi olan bölgede. Türkiye’nin bu bölgelerde KKTC veya Kıbrıslı Türkler adına yaptığı hak iddiaları var. Ve dediğim gibi, aynı zamanda, Türkiye’nin ada etrafındaki eylemlerinin genel olarak hem Münhasır Ekonomik Bölge hem de Kıta Sahanlığı ile ilişkisi var. Kıta Sahanlığı bağlamında Türkiye’nin iddiaları hakkında şunlar söylenebilir. Türkiye, bir önceki BM Deniz Hukuku Sözleşmesine, yani 1958 BM Deniz Hukuku Sözleşmesi’ne taraftır. Ve bu sözleşme, yeni sözleşmeyi yani 1982 BM Deniz Hukuku Sözleşmesi’ni imzalamamış ülkeleri hala bağlamaktadır. Yani, bir önceki Deniz Hukuku Sözleşmesi ve buradaki Kıta Sahanlığı hükümleri Türkiye’yi bağlamaktadır – o sözleşmede Münhasır Ekonomik Bölge geçmiyordu. Türkiye 1958 BM Deniz Hukuku Sözleşmesi’ni temel alarak, ve bunu yorumlayarak, ilk olarak 1973 yılında ortaya attığı Kıta Sahanlığı argümanını kullanıyor: “Adalar, Kıta Sahanlıkları üzerinde tam iddia sahibi olamazlar. Sahil şeritleri, nüfusları gibi bazı unsurlara bağlı olarak kısıtlı bir iddia sahibi olabilirler, ama tam iddia sahibi olamazlar.” Yani, eğer doğru anlıyorsam, Türkiye şunu diyor: Adanın batı ve güneybatısındaki bölgede Kıta Sahanlığı, Türkiye ile Mısır arasında sınırlandırılmalıdır. Ortadaki Kıbrıs’a ise – ki buna Kıta Sahanlığı içindeki ‘çıkıntı’ adı veriliyor – çevresindeki belli bir bölge verilebilir. İşte, Türkiye’nin adanın batı ve güneybatısındaki hak iddiası bu mantıktan kaynaklanıyor. Tabii bu, adaların ve özellikle de ada devletlerin Kıta Sahanlığı hakkını net şekilde tanıyan şu anki uluslararası hukuk temelinde sürdürülmesi zor bir pozisyon.

Peki bu iddia başka ülkelerce kabul görüyor mu?

Tzimitras: Kıta Sahanlığı ile ilgili düzenleme her ülkenin kendisine kalmıştır. Bununla ilgili evrensel bir uygulama yok. Her devletin farklı bir uygulaması var. Her ülke kendi Kıta Sahanlığını ilan etme hakkına sahiptir. Eğer iki ülkenin Kıta Sahanlığı iddiaları çakışıyorsa ya oturup bunu çözerler veya uluslararası yasal organlara giderler. Yasanın nasıl yorumlandığı ve uygulandığı da burada büyük önem taşıyor çünkü Uluslararası Adalet Divanı ve geçmişte bu tarz konuları ele alan diğer uluslararası mahkemeler her durumda çok farklı kararlar verdiler. Yani bu alandaki içtihat da pek yol gösterici değil.

Peki neden taraflardan biri uluslararası bir merciye ya da mahkemeye başvurup bu işi temizlemiyor sizce?

Tzimitras: Sanırım bunun iki nedeni var. Birincisi, böyle bir adım gerginliğin tırmanması sonucunu doğurur. İkincisi, her dava biraz da piyangodur. Nasıl sonuçlanacağını asla bilemezsiniz.

Yani bu davayı Kıbrıs kazanır veya Türkiye kazanır diye bir tahminde bulunamaz mıyız?

Tzimitras:  Hayır kesinlikle. Asla bilemezsiniz. Ve eğer mahkemeye sizin inisiyatifinizle gidilmişse, o zaman bunun sonuçlarına – sizin aleyhinize de olsa – katlanmak zorundasınız. Yani bu yolu izlememek bilinçli olarak verilmiş bir karardı sanırım. Bu da muhtemelen iyi bir fikir, çünkü eğer dava yoluna giderseniz aynı zamanda, tarafları daha çabuk bir çözüme götürebilecek diğer seçenekleri elinizden kaçırmış olursunuz.

Son zamanlarda Yunanistan ve Kıbrıs’ın Münhasır Ekonomik Bölgelerinin birleştirilmesi konusu yeniden gündeme geldi. Bu mümkün mü?

Tzimitras: Hayır. Bu konu ilk olarak rahmetli Cumhurbaşkanı Tasos Papadopulos tarafından gündeme getirilmişti. Böyle bir şey iki nedenle mümkün değil: Birincisi, çünkü Yunanistan’ın ilan ettiği bir Münhasır Ekonomik Bölgesi yok. İkincisi, Yunanistan’ın ilan ettiği bir Münhasır Ekonomik Bölgesi olsaydı bile, uluslararası hukukta münhasır ekonomik bölgelerin birleştirilmesi diye bir nosyon yok. Uluslararası hukukta ortak münhasır ekonomik bölge diye bir şey yok. Bu kadar basit. Bu, şu an için pratikte anlamsız bir tartışma.

Kıbrıs Cumhuriyeti, “adanın doğal kaynakları devlete aittir ve bunlardan elde edilecek faydalardan bir çözümden sonra tüm Kıbrıslılar yararlanacaktır” diyor. Türkiye ise, “Kıbrıs’ın kaynakları tüm Kıbrıslılarındır” diyor. Doğal kaynaklar devlete mi aittir, halklara mı?

Tzimitras: Kanaatime göre, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nun 1962 tarihli Doğal Kaynaklar üzerinde Daimi Egemenlik Kararı temelinde, doğal kaynaklar halklara ve milletlere aittir. Bu kararda Genel Kurul’un sadece halklardan ve milletlerden bahsettiğini, asla devletlerden bahsetmediğini açıkça görebilirsiniz. Dolayısıyla, doğal kaynakların faydalanıcıları halklar ve milletlerdir, ve devlet de faydalanma hakkı konusunda onları temsil eder. Buna göre, Kıbrıslı Türkler doğal kaynaklardan elde edilecek gelirlerde hak sahibidir – ki sanırım kimse bunu reddetmiyor. Öyleyse burada sorulması gereken soru şu: Bu haktan nasıl faydalanacaklar?

Uluslararası toplum, Güney Kıbrıs’ın beklentisinin aksine, Türkiye’nin eylemleri karşısında katı bir tutum sergilemedi ve konuya çok ihtiyatlı yaklaştı. Sizce bunun nedeni siyasi mi yoksa yasal mı?

Tzimitras: Evet uluslararası toplumun tepkisi, sizin de dediğiniz gibi Kıbrıs Cumhuriyeti’nin beklediğinden daha ılımlı oldu. Bunun iki nedeni olduğunu düşünüyorum. Birincisi, siyasi açıdan, siyasi konjonktürü çok ciddi bir şekilde hesaba katıyorlar. Batılı güçler Türkiye’nin bölgede güçlü bir ülke olduğunu biliyorlar ve özellikle de şu anda bölgedeki IŞİD gibi sorunlara karşı oluşturmak istedikleri birliktelik açısından Türkiye’ye çok ihtiyaçları var. İkincisi, sohbetimizden ortaya çıktığı gibi, yasal olarak durum net veya siyah beyaz değil. Uluslararası toplum ihtiyatlı davranıyor, çünkü yasal konular siyasilerin üzerinde gelişigüzel açıklama yapabilecekleri konular değil, Uluslararası Adalet Divanı gibi yetkin organlar tarafından ele alınması gereken konulardır. Tabii ki siyasetçiler de, uluslararası hukuka aykırı olmayan kararlar alabilmek için konunun yasal tarafını eşit derecede ciddiyetle hesaba katmalıdırlar.

Peki bu sorun nasıl çözümlenmeli?

Tzimitras: Öncelikle şunu söylemeliyim, eğer istek varsa bir yol bulunur. Bu çok açık. İkincisi, tüm tarafların aşırı ve kışkırtıcı eylem ve tepkilerden kaçınması gerekiyor. Bu yapılırsa daha dengeli bir anlayış ve yaklaşımın geliştirilmesi için daha uygun bir ortam yaratılmış olur. Bölgesel ve uluslararası gerçeklerin ve takvimlerin dikkate alınması çok önemli, çünkü bugün mümkün olan bir çözüm yarın imkansız olabilir. Bu nedenle bölgesel ve uluslararası ortamı dengeli ve gerçekçi bir biçimde değerlendirmek ve yapıcı bir şekilde olaya yaklaşmak gerekiyor. Ve realizm – tabii realizm yasal haklardan vazgeçmek anlamına gelmiyor – gerekiyor, ama gerçekçi bir şekilde devletlerin değil insanların çıkarının nerede olduğunu değerlendirmek önemli. Her iki topluma da fayda sağlayacak şekilde adımlar atmak önemli. Bu iş uzadıkça içinden çıkılması daha zor bir hal alacaktır. Burada bir aciliyetin söz konusu olduğunu düşünüyorum çünkü hem anlaşmazlık uzadıkça kökleşiyor ve çözümü zorlaşıyor, hem de bölgesel ve uluslararası şartlar sürekli olarak değişiyor. Doğal kaynakların, tüm Kıbrıslıların faydası ve refahı için kullanılması fırsatının kaçırılması çok yazık olur. Hele doğal kaynakların, var olan anlaşmazlığı aşacak bir unsur yerine, yeni tartışmalar yaratan bir unsur haline gelmesi daha da büyük bir yazık olur.

http://www.havadiskibris.com/Haberler/roportaj/meb-de-bariscil-faaliyet-yasal/41151

http://www.havadiskibris.com/Haberler/roportaj/dogal-gaz-devletin-degil-halklarin/41215 

Prof. Tzimitras: Peaceful activities in EEZ are legal

International Law Professor Harry Tzimitras: Peaceful activities in EEZ are legal

ESRA AYGIN
Interview with International Law Professor Harry Tzimitras (11-12 November 2014)

Tension has mounted in the political arena with Turkey’s seismic research activities in an area declared by Cyprus as its Exclusive Economic Zone. There are various political discussions, but it seems to me that the legal aspect is not being addressed enough. According to international law, who is right, Turkey or Cyprus?

Tzimitras: I would like first of all to reverse the argument in saying that not much attention has been paid to the legal side. In my mind, part of the problem is that a lot of attention has been focused on the legal aspect, especially from the Greek Cypriot side. This is a problem on a number of grounds. One is that, if you focus only on legal, you might very easily omit the wider consequences from security architecture to other kinds of social and political aspects. The second is that, legal issues, fortunately or unfortunately, are to a very large degree, a matter of interpretation. So if you focus on issues of law, I think it is inescapable to discuss about the interpretation of these and the way that the legal principles are being put to practice. International law has been applied throughout its history in ways that adapt to realities of a situation. The law in itself can never necessarily be all-encompassing or automatically applied. That is not the logic of the law anyway. The international community, international organizations, international tribunals, even the international court of justice itself, have all along engaged in a process of application and interpretation of the law. So, in this respect, claiming rights directly from international law in an inflexible way may not always be productive. International law is very important but its proper implementation is also very important. Therefore, the black letter of the law needs to be applied according to the spirit of the law and potentially taking into account the circumstances of each case in order to reach an equitable result. International law of course can very well be the shield vis a vis political arguments but it can also be a very powerful weapon. Usually, legal arguments are not always solely considered by states, but alongside other arguments such as  political, strategic, and economic arguments.

To be able to understand the issue, I guess it is necessary to know certain terms. What is an Exclusive Economic Zone and what kinds of rights and limitations does it entail?
Tzimitras: Two notions that are often mixed up are the notions of an Exclusive Economic Zone and the Continental Shelf. A Continental Shelf belongs to a coastal state by virtue of that being a state. And then, it is a technical matter of declaration of this and delimitation. So if a state decides or decides not to go ahead with it, that specific area – the Continental Shelf - belongs to the state. The state has sovereign rights in its Continental Shelf even if that state decides not to declare it. The Exclusive Economic Zone, on the other hand, does not come automatically. It has to be claimed. That is the fundamental difference between the two. Within the Exclusive Economic Zone, the state has a very finite, very specific limited number of rights and obligations, which are:
1.     exploration and exploitation of natural resources- living and non-living
2.     the generation of energy
3.     the environmental protection of that area
4.     fishing
That is it. Nothing more, nothing less. This is very important because it is different from the sometimes widely circulated notion that the state has sovereignty over that area. It does not. It doesn’t have sovereignty; it has certain sovereign rights, in other words exclusive rights pertaining to the aforementioned four things. That is it. So, it is wrong to believe that the EEZ is equated with the state or its territorial waters regarding its sovereignty. For the state, the EEZ is an area of functional rights. Important as they might be, they are not to be equated with sovereignty. So, the infringement upon these rights - problematic as it might be in law - cannot be taken beyond a certain point and portrayed as violation of sovereignty. Infringement of the rights is a very different thing than violation of sovereignty. So we need to be very careful in this respect.

Can a state carry out seismic research in an area claimed as an EEZ by another state?
Tzimitras: The waters making up the Exclusive Economic Zone of a state are still international waters, which means that the physical presence of foreign vessels both commercial and military is allowed. The operation of such vessels, if it is not prejudicial to the good order and security of the coastal state is no problem at all. According to Article 58 of the Law of the Seas Convention, they can engage in peaceful activities, perform peaceful research, lay cables. But, they cannot for instance, engage in fishing or explore the natural resources, because as I said before, these are rights of the state that has a claim over the Exclusive Economic Zone.

But isn’t the seismic research by Turkey an exploration of natural resources?
Tzimitras: The law allows for peaceful activities for research purposes.
So there is no problem in conducting seismic research in the EEZ of another state but drilling would fall under ‘exploration and exploitation of natural resources’ and thus, be a problem. 

Then, Turkey’s current activities do not legally constitute a problem?
Tzimitras: I said that peaceful research in principle is not a problem. But drilling would definitely be an issue And I do not think that Turkey will take it further. I know all this discussion about an oilrig and a drill. I don’t think Turkey is going to go down that road. Because, if it wanted to really harass things, it could have already done it. It could have already acted militarily stopping the ship that carries the drill, blocking its way, taking naval action. But Turkey never came closer than 5 nautical miles to the platform and the exploration ships. The Greek Cypriot energy minister himself also said that the operation has never been halted, that it has never been obstructed. Turkey wanted in principle to make its presence felt, to register its disagreement with what is going on. And I think it is going to leave it at that as it has done on a number of occasions in the past. In 2011 with Piri Reis, we had exactly the same things.

So from issuing a NAVTEX to the presence of research and military ships in the EEZ of Cyprus, everything Turkey has done in the past weeks were also done in 2011?
Tzimitras: Pretty much. But Piri Reis did not have the capacity of performing research to this extent or lay cables. In principle, this is something we have seen again and again and again. Both the reasons for doing it and the reaction to it are the political part. Of course, here there is one more issue we need to look at.
Turkey rejects the right of the Republic of Cyprus to declare the area as its EEZ. It says that the Republic of Cyprus does not represent the whole island and in this respect, it does not have the right to engage in international treaties representing the whole island. So, there are the two levels of analysis by Turkey here. One, is the Republic of Cyprus entitled to declare this area its EEZ? Two, even if it is, would we still be able to do certain things there?

How does the fact that Turkey is not a signatory to the Law of the Seas Convention affect the area claimed by Cyprus as its Exclusive Economic Zone?
Tzimitras: A number of the provisions of the Law of the Seas Convention itself -including the Exclusive Economic Zone stipulations - have acquired the status of what we call ‘customary international law.’ In other words, they are principles that have now acquired the capacity of binding all states of the international community and not only signatories of the convention. Therefore, they are also binding on non-signatory states - in this case Israel and Turkey. Turkey’s recent actions pertain to both the Exclusive Economic Zone and the Continental Shelf. And they also have to do with both Turkey’s own claimed rights over these areas, and rights claimed by Turkey on behalf of the TRNC and/or Turkish Cypriots. So we have four elements here that are interconnected.

Does the fact that Cyprus has not made an EEZ delimitation agreement with Turkey make Cyprus’ EEZ disputable?
Tzimitras: There is no clear answer. It depends on where you stand and how you interpret the law. There are very powerful arguments from both sides legally speaking. To the southwest, south and southeast of the island, Cyprus has made EEZ delimitation agreements with Egypt, Lebanon and Israel. Turkey is not a coastal state geographically speaking to the south. However, if you start from the premise that the island is one, geographically speaking, then obviously you need to have a total arrangement around the island. Its interesting that the problem comes about not in the areas west of Cyprus - whereby Turkey could be understood as having a stronger claim - but in the south and southeast of the island -- an area that is understood to be absolutely under the delimitation logic between the Republic of Cyprus and Israel and Lebanon. Turkey, in this area, pursues rights on behalf of the TRNC or Turkish Cypriots. And as I said, at the same time, Turkey’s actions around the island don’t only have to do with the Exclusive Economic Zone, but also with the Continental Shelf. As for the Continental Shelf: Turkey is a signatory to the previous 1958 Law of the Seas Convention. This convention binds those states that have not signed the new 1982 Law of the Seas Convention. So, Turkey is very much bound by the first Convention and therefore to its stipulations pertaining to the Continental Shelf – there was no EEZ back then. Turkey, based on its understanding of the 1958 Law of the Seas Convention, and its interpretation of it, is using a position that is revived since 1973 when it was first uttered: ‘Islands are not entitled to full claims of Continental Shelf. They are entitled to some claim that have to do with a number of other things like the extent of coastline population, rights and all that. But not full claim.’ So the fundamental position of Turkey, if I understand it correctly is that, Turkey says: ‘The Continental Shelf should be delimited between Egypt and Turkey. And then Cyprus in the middle, which is called a protuberance of the Continental Shelf, can be give a zone around it to a certain extent. So this is the fundamental position and this is why there is a claim by Turkey to the south and southeast of the island. This is, of course, a position that would be difficult to sustain under current international law, which clearly recognizes the rights of islands to Continental Shelf and especially of island states.

Is this position accepted by any other state?
Tzimitras: Continental Shelf is an issue pertaining to each and every state. There is no universal practice. Each state has a differential practice. Each state has the right to claim a Continental Shelf of its own. If there are other states with conflicting claims, then they need to sit down and solve it or take it to the international legal organ. This is a matter of interpretation of the law and its application even by the courts, because the international court of justice and a number of other international tribunals having dealt with such cases in the past have given very different readings to each case. So we have a jurisprudence that is not necessarily a guiding line towards this.

Why doesn’t either side go to an international organ or court to get their claims confirmed legally and therefore solve the problem between them?
Tzimitras: For two reasons I think. One, because that would mean also an escalation of tension. Secondly, because any court case is a little bit of a lottery. You never know how it will go.

So we wouldn’t be able to say Cyprus would win or Turkey would win?
Tzimitras: No. Absolutely not. You never know. And if it is your initiative to do it, then you need to be able to live with the consequences even if the consequences were negative. So I think it was a conscious decision not to pursue this at the moment. Perhaps it’s a good idea because if you go down the legal road then you are possibly limiting other options available, which might lead to a quicker solution.

Recently there is discussion about merging of Exclusive Economic Zones of Greece and Cyprus? Is this possible?
Tzimitras: No. This is the revival of an expression of interest to do so by the late President Tassos Papadopoulos. It is not possible for two reasons: First, because Greece does not have a claimed EEZ. Second, even even if Greece had claimed an EEZ, there is no notion of merged EEZs in international law. There is no basis in international law for a common EEZ. It is as simple as that. This is a discussion without much meaning in practice at the moment.

The official position of the Republic of Cyprus is that “the island’s natural resources belong to the state and the benefits will be enjoyed by all its inhabitants after a settlement of the problem.” Turkey on the other hand says, “The resources in Cyprus are for all Cypriots.” Do natural resources belong to states or people?
Tzimitras: My reading is that natural resources belong to peoples and nations based on the 1962 resolution of the General Assembly of the United Nations on the Case of the Permanent Sovereignty Over Natural Resources. In that resolution, you will see very clearly that the General Assembly refers only to peoples and nations, never a state. Therefore, peoples and nations are the beneficiaries of natural resources, and the state represents them in espousing this claim. In this respect, the Turkish Cypriots - and I don’t think anybody refutes that on either side - are entitled to the benefits from the natural resources exploitation. Then the question becomes: How they are going to enjoy these rights?

The international community’s reaction to Turkey’s actions has been weaker than what was expected by Cyprus. It had a very cautious approach. Do you think this is because of legal or political reasons?
Tzimitras: The international community’s stance has been rather lukewarm, at least vis a vis the expectation, as you say correctly. This has to do with two things I think. One, politically speaking, because they take the political conjuncture into serious consideration. The western powers understand Turkey is a powerful country in the region, and is needed in the designs of a coalition against other big problems in the region like ISIL. Secondly, legally speaking, because, from what we talked about, it is not crystal clear, black and white what the situation is. These countries have been careful in the sense that legal issues are not to be proclaimed haphazardly by the politicians, but they need to be taken up by a competent organ like the international court of justice. However, it goes without saying that legal aspects need, of course, also to be taken equally seriously into consideration by the politicians when they make decisions that should not go contrary to international law.

So how should this problem be solved?
Tzimitras: First of all, when there is will there is a way. That is clear. Secondly, it would be a very good idea for all parties to refrain from extreme and inflammatory actions and reactions. That could also mean that the terrain is paved for a balanced understanding and approach that is conducive to establishing an environment of understanding. I think it is important to be acutely aware of regional and international realities and also of timeframes available, because, unfortunately, something that looks like a doable solution today may not be there tomorrow. So there is need for appraising in a balanced and realistic way the regional and international environment and to think productively on how to engage or disengage from this. And perhaps by realism – realism does not mean abandoning ones legal rights, but appraising realistically what is best for the people and not the states. Steps should be taken in moving ahead in a way that benefits the two communities together. The more we go into this, the more difficult it gets to get disengaged. I think there is a sense of urgency, because the longer the conflict remains the more rooted it becomes and therefore more difficult it becomes to be solved; and international regional realties change all the time. It would be a great pity to miss the opportunity offered by the blessing of natural resources for the benefit and prosperity of all Cypriots. It would be an even greater pity to allow natural resources to become yet another chapter in the existing confrontation, rather than a way out of it.