I Skipped Work Today - Crossing to the other side

Esra Aygin

Right now, I should be sitting at the birds-eye balcony allocated to media at the European Parliament, listening to the debate on genetically modified organisms (GMOs). However, since I set foot on Strasbourg to follow the plenary sessions of the Parliament, I have been having this burning urge to sneak out and cross the ‘border’ – or rather the non-existing border – between France and Germany and to speak to the people living in the area.

I have tens of questions that I would like to ask the people, who live together on the French-German border which, for centuries, was stage to terrible wars that took the lives of millions. What do they feel? How do they live together after countless wars, pain and destruction? Did they really manage to form a common life? Can hatred, distrust and enmity become something of the past? These questions roam in my head as I travel towards the ‘Pont de l’Europe Bridge’ in a taxi.

Suddenly, I am startled with the deep voice of the taxi driver:

“Voila madame, Le Pont de l’Europe!”

Before my eyes lays solely the River Rhine in the name of a ‘border.’ On the bridge over it, there are people riding their bicycles, walking their dogs, and lazily swinging their fishing rods in the river. As a traumatized Cypriot, who cannot travel across a tiny island without filling papers, showing identity cards and going through controls, my eyes impulsively search for a barrier, a wall, some sort of a barbed wire, a uniformed official, a police booth, or at least a ‘line’ on the ground - even if symbolic. I realize that I automatically reach inside my bag ready to ‘draw’ my ID any moment as I cross the bridge. I laugh at myself.

As I freely cross the bridge between France and Germany - the opposing sides of the Second World War, which was stage to unbelievable massacres only 70 years ago, I see the sign ‘Bundesrepublic Deutschland’ and understand that I am now in Germany. It’s a beautiful day. I decide to enter the park stretching along the River Rhine right at the entrance of the town Kehl. 

I first come across Yannick, a young 23-year-old teacher. His class of 3-4 year-old nursery students is with him. Under my scrunity, he talks to the children he has taken for a walk in the park both in German and French. He tells me that an increasing number of kids are learning both languages in the nursery, primary and elementary schools. Starting from secondary school both German and French are compulsory.

“The war was a stupid thing… We now live together. I am German but I don’t feel any different from someone who is French” he says. “Don’t you have any disagreements or problems at all?” I insist. “There is no difference between us. We are the same,” he says. His great-grandfather had fought against the French during the Second World War. “How do you think he would feel if he saw you living like this now?” I ask. “I am sure he would be very happy” he answers.

I leave Yannick with the kids, who are starting to get really bored, and continue to walk. My next target is Niklas, who is walking his dog. “Do you live here?” I ask him. “That’s a a difficult question,” he says. “Actually I live both in France and in Germany.” He must have understood my confusion, so he rushes to explain: “My girlfriend is here in Germany, and I work in France. Therefore, I sometimes live here, and sometimes there…” I ask him how it feels to be able to go back an forth like this between two countries with a history full of wars: “It’s wonderful to be free,” he says.

I approach another person who is taking a walk. Yann is a French taxi driver. He says he crosses to Germany every morning to walk in the woods. As I bombard him with questions impatiently, he calmly smiles at me and says, “The war was a long time ago. Is it so surprising that we have no discrimination amongst us anymore and that we live in peace?” Yes, unfortunately for me, it is suprising. I feel embarassed.

I get out of the park and walk towards the town centre of Kehl. A small market has been set up in the church square. I watch the salesmen and the people shopping. I hear them speak both in French and in German. At times, the conversations start in French and end in German. I approach a woman, whom, I gather must be French. I ask her why she is shopping here. “Because things are much cheaper here than in Strasbourg,” she replies. According to Ingrid, many people, who live in Strasbourg, do their food shopping in Kehl, which is cheaper. “But don’t French authorities react against this? You are contributing to the German economy instead of the French economy?” I hear myself asking. I understand from the way she looks at me that this question does not mean anything to Ingrid. It isn’t even comprehensible. She works at a French elementary school in Strasbourg. She explains to me that French kids take some of their classes at a school in Germany within the framework of exchange programs, and that some German kids come to her school for certain classes. I ask her what she thinks about the past. “The French and the German have realized that war brought them nothing,” she says. “If you want to live, you need to stop living in the past.”

From the people I speak with, I find out that around 60 thousand cars commute between Strasbourg and Kehl daily. A lot of French prefer to live in Kehl and work in Strasbourg since the property prices in Kehl are lower. They particularly shop for food, clothes, alchohol and cigarettes in Kehl, and buy luxurious goods in Strasbourg. They prefer Kehl for a quiet day in a small town, for taking walks and spending time in the park, and go to Strasbourg for a city life, cultural activities and entertainment. The majority speaks both languages with ease. The number of mixed schools are increasing each day. Especially the youngsters don’t see any difference between themselves and ‘the other.’

Just as I begin to think that such lack of ‘national consciousness’ is getting a little bit too much for my Middle Eastern mind, Ingo Wilmer comes to my rescue. He is a 53-year-old musician, who says that living on the French-German ‘border’ is sometimes “difficult” for him. “The youngsters speak both German and French. They live and work on whichever side they want. It is no longer possible to recognize who is French and who is German here. They have no national identity whatsoever,” he says. I see the annoyance in his face and hear it in his voice… He tells me that his father fought against the French during the Second World War. But immediately after, he adds: “What can we do, at least there is peace and quiet.”

As I walk back towards the bridge to return to Strasbourg, I feel a bit stupidified by this experience which has affected me more than I could have imagined... On the way to the bridge, I come across two singers on the street. The song they are playing is very familiar. My eyes fill with tears:

Imagine there’s no countries.

It isn’t hard to do

Nothing to kill or die for

And no religion too

Imagine all the people

Living life in peace...

Bugün İşi Astım

Şu anda Avrupa Parlamentosu’nda basın için ayrılan kuşbakışı locadan, genetiği değiştirilmiş organizmalar (GDO) ile ilgili tartışmayı dinliyor olmam gerekirdi. Ama Parlamento oturumlarını izlemek için geldiğim Strazburg’a ayak bastığım andan itibaren, bir şekilde sıvışıp şu ‘Fransa ve Almanya arasındaki sınırdan’ - daha doğrusu, olmayan sınırdan - geçmek ve o bölgede yaşayan insanlarla konuşabilmek için fırsat kolluyorum.

Yüzyıllar boyunca milyonlarca insanın hayatını mal olan korkunç savaşların yaşandığı Fransız-Alman sınırında şimdi bir arada yaşayan insanlara sormak istediğim onlarca soru var. Ne hissediyorlar? Sayısız savaş, acı, ve yıkımın ardından şimdi nasıl birlikte yaşıyorlar? Gerçekten ortak bir yaşam kurmayı başarabildiler mi? Nefret, güvensizlik, düşmanlık geride bırakabilir mi? Takside, Fransa ile Almanya’yı birbirine bağlayan Pont de l’Europe köprüsüne doğru yol alırken bunları düşünüyorum.

Taksi şoförünün tok sesiyle “Voila madame, Le Pont de l’Europe” demesi ile irkiliyorum. Karşımda, Fransa ve Almanya arasında sınır namına sadece Ren nehri, Ren nehrinin üzerindeki köprüde ise sadece bisikletine binen, köpeğini gezdiren, oltasını nehre sallayan, yürüyüş yapan insanlar var. Bir avuç adanın bir ucundan diğer ucuna kağıt kürek doldurmadan, kimlik göstermeden kontrolden geçmeden gidemeyen travmalı bir Kıbrıslı olarak, gözlerim gayrı ihtiyari, bir bariyer, bir duvar, herhangi bir tel örgü, resmi üniformalı bir görevli, bir polis kulübesi, ya da en azından yerde sembolik de olsa, ilacına bir ‘çizgi’ arıyor. Köprüden geçerken, her an kimliğimi ‘çekmem’ gerekebilirmiş gibi elimi çantama attığımı farkedip kendi kendime gülüyorum.

Daha sadece 70 yıl önce akıl almaz kıyımların yaşandığı 2. Dünya Savaşı’nın iki karşıt tarafı olan Fransa ve Almanya arasındaki köprüyü elimi kolumu sallaya sallaya geçerken, karşımda ‘Bundesrepublic Deutschland’ yazılı tabelayı görünce artık Almanya’da olduğumu anlıyorum. Çok güzel bir gün. Kehl kasabasının hemen girişinde Ren nehri boyunca uzanan yemyeşil parka dalıyorum. Karşıma ilk olarak 23 yaşındaki genç öğretmen Yannick çıkıyor. Yanında, 3-4 yaşlarındaki çocuklardan oluşan kreş sınıfı var. Parkta gezmeye çıkardığı çocuklara meraklı bakışlarım altında hem Almanca hem Fransızca hitap ediyor. Bana, giderek artan sayıda çocuğun artık kreş, anaokul ve ilkokulda her iki dili de öğrendiklerini anlatıyor. Ortaokuldan itibaren ise hem Almanca hem Fransızca zorunlu. “Savaş aptal bir şeydi. Şu anda birlikte yaşıyoruz. Ben Almanım, ama kendimi bir Fransız’dan farklı hissetmiyorum,” diyor. “Hiç mi sorun veya anlaşmazlık yaşamıyorsunuz?” diye ısrar ediyorum. “Aramızda bir fark yok. Bizler aynıyız” diyor. Yannick’in büyük dedesi 2. Dünya Savaşı’nda Fransızlara karşı savaşmış. “Bugün böyle yaşadığınızı görse ne hissederdi?” diye soruyorum. “Eminim çok mutlu olurdu” diyor.

Yannick’i artık iyice sıkılmaya başlayan çocuklarla başbaşa bırakıp yürümeye devam ediyorum. Bir sonraki hedefim, köpeğini gezdiren Niklas. “Burada mı yaşıyorsunuz?” diye soruyorum. “Zor bir soru. Aslında, hem Fransa’da hem Almanya’da yaşıyorum,” diyor. Şaşkınlığımı anlamış olacak ki, hemen devam ediyor: “Kız arkadaşım burada, Almanya’da. Ben ise Fransa’da çalışıyorum. Dolayısıyla biraz orada biraz burada kalıyorum.” Tarihi savaşlarla dolu iki ülke arasında şimdi böyle serbest bir şekilde gidip gelebilmek karşısındaki hislerini soruyorum; “Özgür olmak güzel,” diyor.

Yürüyüş yapan bir başka adama yaklaşıyorum. Yann Fransız bir taksi sürücüsü.  Ormanda yürüyüş yapmak için her sabah Almanya’ya geçtiğini anlatıyor. Arka arkaya heyecanla sıraladığım sorular karşısında, gülümseyerek, “Savaş uzun zaman önceydi. Artık bu zamanda aramızda bir ayırımın olmaması ve barış içinde yaşamamız çok mu şaşırtıcı?” diyor. Evet, maalesef benim için şaşırtıcı. Utanıyorum.

Parktan çıkıp Kehl kasabasının merkezine doğru yürüyorum. Küçük meydanda bir pazar kurulmuş. Satış yapanları ve alışverişe gelenleri izliyorum. Hem Fransızca hem Almanca konuşuluyor. Hatta bazen Fransızca başlayan konuşmalar Almanca bitiyor. Konuşmasından Fransız olduğunu anladığım bir kadına yaklaşıp, neden buradan alışveriş yaptığını soruyorum. “Çünkü burası Strazburg’dan daha ucuz,” diyor. Ingrid’e göre Strazburg’da yaşayan birçok kişi özellikle yiyecek alışverişini, daha ucuz olan Kehl’de yapıyor. “Peki Fransız yetkililer buna tepki göstermiyor mu? Fransa yerine Alman ekonomisine katkıda bulunuyorsunuz?” cümleleri dökülüyor ağzımdan. Bakışlarından, bu söylediğimin Ingrid için hiçbir şey ifade etmediğini, hatta idrak edilebilir bile olmadığını anlıyorum. Strazburg’daki bir Fransız ilkokulunda çalışıyor. Okuldaki Fransız çocukların, değişim programları çerçevesinde belli dersleri gidip Almanya’daki bir okulda aldığını, Alman çocukların da belli dersler için kendi okullarına geldiğini anlatıyor. Geçmişle ilgili ne düşündüğünü soruyorum. “Fransız ve Almanlar savaşın kendilerine hiç birşey getirmediğini anladılar. Eğer yaşamak istiyorsanız, geçmişte yaşamayı bırakmalısınız,” diyor.

Konuştuğum insanlardan, günde yaklaşık 60.000 aracın Strazburg ve Kehl arasında gidip geldiğini öğreniyorum. Birçok Fransız, emlak fiyatlarının daha ucuz olduğu Kehl’de yaşayıp Strazburg’da çalışmayı tercih ediyor. Özellikle gıda, giyim, alkol ve sigara alışverişlerini Kehl’de, lüks tüketim ürünleri alışverişlerini ise Strazburg’da yapıyorlar. Parkta vakit geçirmek, yürüyüş yapmak, küçük bir kasabada sakin bir gün geçirmek için Kehl, büyük şehir hayatı, kültürel-sanatsal aktiviteler ve eğlence için Strazburg tercih ediliyor. Çoğunluk her iki dili de rahatça konuşuyor. Karışık okulların sayısı gün geçtikçe artıyor. Özellikle gençler kendileri ile ‘diğeri’ arasında fark görmüyor.

Tam, bu kadar milli şuursuzluğun Ortadoğulu zihnime fazla geldiğini düşünmeye başlıyorum ki, imdadıma Ingo Wilmer yetişiyor. 53 yaşındaki müzisyen, burada, tam Alman-Fransız sınırında yaşamanın bazen kendisine zor geldiğini anlatıyor bana. “Gençler hem Almanca hem Fransızca konuşuyor. İstedikleri tarafta yaşayıp, istedikleri tarafta çalışıyor. Kendilerini Alman veya Fransız hissetmiyor. Burada artık kim Fransız, kim Alman belli bile değil. Hiçbir milli kimlikleri kalmadı” diyor. Rahatsızlığı hem yüz ifadesine, hem ses tonuna yansıyor. Babasının 2. Dünya Savaşı’nda Fransızlara karşı savaştığını anlatıyor. Ama hemen ardından ekliyor: “Ne yapalım, en azından huzur ve barış var.”

Beni hiç tahmin edemeyeceğim kadar etkileyen bu tecrübeden dolayı hafif aptallaşmış bir şekilde Strazburg’a dönmek için köprüye doğru yürürken karşıma iki sokak müzisyeni çıkıyor. Çaldıkları şarkı tanıdık,  gözlerim doluyor:                  

            Imagine there's no countries.

It isn't hard to do

Nothing to kill or die for

And no religion too

Imagine all the people

Living life in peace...

http://www.havadiskibris.com/Yazarlar/esra-aygin/bugun-isi-astim/6532